Tych kilka pierwszych dni nowego roku to zawsze czas snucia planów i dokonywania podsumowań. Warto nie zapomnieć przy tej okazji o tym, co naprawdę ważne.
Za najwspanialszą właściwość mojego bogactwa uważam czas wolny, którego, jak sami widzicie, mam pod dostatkiem, tak że swobodnie mogę i patrzeć na to, co jest godne widzenia, i słuchać tego, co jest miłe dla ucha, a nade wszystko – całe dnie spędzać z Sokratesem, co sobie najbardziej cenię.
Ksenofont, „Uczta”
Proces samorealizacji musi się dokonywać poprzez nieustanne ćwiczenie, nieustanną praktykę. W tym sensie zagrożeniem dla samorealizacji może być wewnętrzna tendencja do lenistwa, bierności, czy też utrata zaufania do samego siebie. Są to przeszkody, które leżą w nas samych i od nas samych zależy ich przezwyciężenie.
Beata Szymańska, „Co to znaczy 'być sobą'”, s. 102
Każda sprawność i każda władza utrzymuje się w mocy i nabiera doskonałości przez wykonywanie odpowiednich dla niej czynności. I tak sprawność chodzenia − przez chodzenie, biegania − przez biegania. Jeśli chcesz dobrze czytać, musisz czytać, jeśli chcesz dobrze pisać − musisz pisać. Jeżeli jednak przez trzydzieści dni z rzędu nie będziesz czytać, lecz robić coś innego, zobaczysz, co wtedy się stanie.
Epiktet, Diatryby [II,18].
True self-love and acceptance will extinguish many things in you. They will extinguish envy, negative self-talk, and destructive perfectionism. But no amount of self-love and acceptance can extinguish your natural instinct toward becoming more than who and what you are right now.
Pojawia się on w momencie, w którym Zaratustra, ten prorok koncypowanego już nie po platońsku wydźwigania się człowieka ponad siebie, konfrontuje się zaraz na początku swojej misji z faktem, że większość ludzi nie myśli o tym, żeby być czymś więcej niż to, czym są.
Gdyby ustalić uśredniony kierunek, w którym zmierzają ich pragnienia, to okaże się, że chcą tego, co mają, tylko w bardziej komfortowym wydaniu. Taki stan kultury pragnień stanowi punkt wyjścia „Mowy o Ostatnim Człowieku”, będącej atakiem na publiczność. W tej drugiej improwizowanej mowie – pierwsza zwiastuje nadczłowieka – opisane zostaje stworzenie zasługujące na pogardę najwyższą pod słońcem, człowiek bez tęsknot, skończony kołtun, który wynalazł szczęście i wygrzewa się w słońcu na basenie, oglądając się za przechodzącymi babkami – z jakiego innego powodu miałby puszczać oko?
Jednak Zaratustra przeliczył się ze swoją przemową – można by ją zresztą nazwać pierwszym wirtualnym popwydarzeniem w historii filozofii. Próbując przemówić do dumy i godności słuchaczy, doszedł do wniosku: oni już takowych nie posiadają i nie są zainteresowani ich odzyskaniem. Stąd właśnie odzew rozpalonej publiki, która po nieudanej prowokacyjno-terapeutycznej interwencji Zaratustry woła: daj nam tego ostatniego człowieka!
Na to Zaratustra nie znajduje odpowiedzi. Od tego momentu dzieli ludzi na publiczność i przyjaciół. Do publiczności zalicza się ten, kto jest w stanie zapytać: i co mi z tego, że wydźwignę się ponad siebie?
Peter Sloterdijk, „Musisz życie swe odmienić”
Oparte na WordPress & Theme by Anders Norén